Dog days are over.

Άλλα 3 μαθήματα και οι πανελλαδικές τελειώνουν. Μετά καλοκαίρι. Το επόμενο Σάββατο την ίδια ώρα ίσως να μην σκέφτομαι το ότι θα  έχω μάθημα την Κυριακή το πρωί, αλλά σε ποια παραλία θα πάω για ρακέτα και τι καφέ θα πιω!! Ο μόνος ρόλος που θα έχω να παίξω το καλοκαίρι θα είναι ένα κρέας που θα χαλάει την ημέρα χρήματα (φειδωλά  πάντα) και που το βράδυ θα κάνει σιριαλο-κάψιμο. Φεύγω από το σχολείο με καθόλου ανάμεικτα συναισθήματα και δάκρυα στα μάτια. Δεν έχω κανένα πρόβλημα που δε θα ξαναροχαλήσω πάνω σε μια ξύλινη καρέκλα εισπνέοντας σκόνη κιμωλίας. Αρχικά, σκέφτηκα να κάνω μία λίστα με αυτά τα λίγα που θα μου λείψουν και με αυτά τα πολλά που δε θα μου λείψουν, κυρίως από το γυμνάσιο και το λύκειο. Αλλά στο τέλος κατάλαβα πως αυτά που δε θα μου λείψουν, είναι αυτά που θα νοσταλγώ όταν θα σκέφτομαι τα σχολικά μου χρόνια. Δεν θα τα αναλύσω τώρα όμως διότι νυστάζω και θα πάρει αιώνες..

Οραιτ. Ας αρχίσω με την λίστα, την μαύρη λίστα. Σ'αυτήν καταγράφονται συνήθειες, εικόνες και διάφορα άλλα που ίσως να θέλω να αργήσω να τα ξαναζήσω και να ξανανιώσω για πολλά χρόνια ακόμη:

-Το πρωινό (σχολικό) ξύπνημα και ο δρόμος της ανηφόρας για το σχολείο.

-Ο ήλιος μέσα από τα ακουρτίνοτα παράθυρα κάθε αίθουσας.
-Η τσίχλες Trident (μπλε-κόκκινες-πράσινες) ως προς την γεύση και την διακόσμησή τους από κάτι μπάσταρδους κάτω από τις καρέκλες και τα θρανία μέχρι στα πατώματα και στα ταβάνια.

-Η "εξαίσια" τυρόπιτα της καντίνας. 
-Η βιολόγος και η υποδιευθύντρια του σχολείου.

-Όλα τα μαθήματα αλλά ιδιαίτερα η Φυσική και τα Μαθηματικά.

-Οι τουαλέτες του κτιρίου.

-Ο καθαρισμός των θρανίων. Προτιμούσα να αφαιρέσω ένα κεφάλι μέσα από το γραφείο των καθηγητών παρά να σβήσω τις καλλιτεχνίες μου με το έτσι θέλω.

-Η ευωδιαστή ανάσα του/της διπλανού/διπλανής μου.

-Τα μαλακιστίρια που άλλαζαν την σειρά των πλήκτρων στα keyboards των υπολογιστών.

-Το παιδί που έτρωγε δέντρα μετά τις βροχές. Ναι, ό,τι ακριβώς διαβάσατε.

-Το τρέξιμο της γυμναστικής.

-Τα απροειδοποίητα γαμω-τεστ στα μαθήματα γενικής. Seriously, γιατί;;

-Οι ζητιάνοι που μου χρωστάνε μονόευρα για τυρόπιτα από την αρχή της χρονιάς.

-Το κορίτσι με τις γούνες.
-Η τρίλιζα. No more ΤΡΙΛΙΖΑ γαμώ την redneckια μου μέσα!!

-Τα απροσάρμοστα ζωάκια που πετούσαν χαρτάκια εν ώρα μαθήματος. Δεν σταματούσαν παρα μόνο αμα δεν τους πέταγες μια Φυσική στο κεφάλι.

-Οι τύποι που είχαν 7 τετράθεμα σπιράλ στην τσάντα τους και σου ζητούσαν συνεχώς "man, μου δίνεις ένα φύλλο;".

-Και τέλος, οι διάλογοι με αγνώστους μέσω του θρανίου, στους οποίους αναγράφονταν όλες οι κοινότοπες βρισιές και νικητής ποτέ δεν υπήρχε.

Σίγουρα μου περνάνε πολλά περισσότερα από το μυαλό, αλλά τώρα με το στανιό δεν μπορώ να κατεβάσω άλλα..
Το μόνο που θα νοσταλγώ περισσότερο μετά από χρόνια, είμαι σίγουρος πως θα είναι η ευκολία της ζωής όταν είσαι μαθητής. Ίσως τώρα να μην το βλέπω σα μία ευχαρίστηση και καλοπέραση αλλά νομίζω πως κάποτε θα κοιτάζω το παρελθόν και θα λέω τι ωραία που ήταν τότε. Ο μόνος καημός ήταν το διάβασμα και το τεστ στη Γεωγραφία, ενώ τώρα...... πρέπει να (προσθέστεπρόβλημα) και να (προσθέστεπρόβλημα) ............. να να....να.
Anyway. Παω να ξαπλάρω γιατί αύριο έχω για τελευταία φορά μάθημα στα Μαθηματικά. Πάω να ξεκουραστώ και να μαζέψω δυνάμεις ώστε να καταπιώ και τα τελευταία κώνεια των 3ων τελευταίων μαθημάτων της εβδομάδας αυτής. Καληνύκτα. Να και ένα τραγούδι, απ'τα καλά όμως. enjoy.

Sons of Anarchy: To Be, Act 2

Musical cesspool

Επροχτές καθόμουν σε μιαν άκρη του καναπέ μου ψαχουλεύοντας μια παλιά σιντιέρα. Αυτή τη σιντιέρα, θυμάμαι συγκεκριμένα, την είχα πάρει μαζί με το περιοδικό SPORTY. Αλλά πολύ παλιά, όταν ακόμη ήμουν κολλημένος με την μπάλα - σα καλό παιδί κι εγώ του δημοτικού. Μέσα σε αυτή έκρυβα διάφορα μουσικά σιντι, τα μισά απ' τα οποία βουτούσα απ' το ντουλαπάκι του αυτοκινήτου του πατέρα μου. Τα υπόλοιπα ήταν αντιγραμμένα που μου τα έγραφε ο θείος μου μέσω ενός πρωτόγνωρου μαγικού μηχανήματος της εποχής: τον υπολογιστή.
Το τι τραγούδια, είδη μουσικής και μπάντες βρήκα δεν λέγεται. Τότε έκατσα και σκέφτηκα πόσους διαφορετικούς σταθμούς μουσικής έχω κάνει σε όλα αυτά τα μόλις 18 μου πλην χρόνια. Αλλά το βρίσκω φυσικό.. σιγά, στο κάτω κάτω ποιός έχει αρχίσει να ακούει μια μουσική συγκεκριμένη από τα 12 του και στην συνέχεια να την έχει υιοθετήσει για την υπόλοιπη ζωή του; Πάντα θα βρει κάτι να του αρέσει & να τον εκφράζει λίγο παραπάνω απ' ότι η προϋπάρχον μουσική του..
Αυτός που έκανε της πρώτες προσπάθειες να με βυσματώσει με την μουσική από πολύ νωρίς (8-10 χρονών) ήταν ο πατέρας μου. Εκτός από το να φροντίσει να με κάνει γαυράκι, φρόντισε να προσπαθήσει να με κάνει να ακούσω και ροκ. Ξένο ροκ για την ακρίβεια. Του στυλ Deep Purple, Led-Zep και Stones (ναι ξέρω.. perfect parenting). Και μάλιστα ήξερα και τους στίχους από πολλά τραγούδια όπως το smoke on the water. "Ήξερα" με την έννοια ότι φώναζα δυνατά στο ρεφρέν τα λόγια και τα υπόλοιπα τα έλεγα από μέσα μου με λόγια/φράσεις παρόμοιες με τα αγγλικά, που άμα τις έγραφες στο χαρτί σίγουρα δεν θα έβγαινε νόημα. :)
Αργότερα στο δημοτικό, άρχισα να αναπτύσσω σχέσεις με άλλα παιδιά, πόσο μάλλον να επηρεάζεται και ο χαρακτήρας μου. Όλοι, ή μάλλον οι περισσότεροι άκουγαν χιπ-χοπ. Ήταν το μοναδικό είδος μουσικής που ακουγόταν απ' τα αγόρια. Τα κορίτσια άκουγαν κλασικά μόνο λαϊκά. Έτσι λοιπόν μπήκα κι εγώ στο ρέμα. Goin Through, μπάλα, πόκεμον, διάβασμα και τίποτα άλλο. ΔΗΜΟΤΙΚΟ φορ δε win.
Μετά στο γυμνάσιο έγινε χαμός. Όταν μπήκα σε αυτό το σχολείο, συνάντησα πολύ μεγαλύτερα παιδιά της ηλικίας μου και μεγαλίστηκες φάτσες. Εκεί τα πράγματα ήταν πιο "ώριμα" και η μουσική που άφηνε εποχή τότε στα γυμνασιόπαιδα ήταν: Linkin Park, H.I.M, και Tokio Hotel. Απ' αυτές τις 3 μπάντες διάλεξα τους πρώτους. Από HIM, φοβόμουν την εμφάνιση του τραγουδιστή και τους Tokio του θεωρούσα καθαρά μουσική θηλυκού γένους. Μιλάμε για πολύ Linkin , κάψιμο!! Φυσικά όμως δεν αποχωρίστηκα έτσι απλά την χιπ-χοπ, αφού παράλληλα με τους LP πήγαινα και την low-Bap.
Μετά στα μέσα του γυμνασίου άλλαξα σχολείο και βρέθηκα ξαφνικά στην Χαλκίδα. Καινούργιος κόσμος, νεόφερτες κλίκες. Άφησα πίσω μουσικές, χόμπυ, συνήθειες και τα άρχισα όλα απ' την αρχή. Όχι όμως φιλίες. Καινούργιες μπορεί αλλά οι παλιές δεν θάβονται. Εξάλλου η μόνη μουσική που πήρα μαζί μου στην Χαλκίδα ήταν μονάχα ένα σιντάκι από Red hot chili peppers, το οποίο ήταν η αγαπημένη κατάκτηση του κολλητού μου. Μου το είχε χαρίσει την ημέρα της μετακόμισης. Το έχω και το ακούω ακόμη και σήμερα.
Στο καινούργιο σχολείο ξέμπλεξα με την παλιά μουσική και βρέθηκα να ακούω *μόνο* Ac/dc. Πολύ Ac/dc μέχρι που την άνοιξη της 3ης γυμνασίου έχασα το live τους στην Αθήνα από μαλακία μου και σταμάτησα να τους ακούω πολύ ξαφνικά.
Έπειτα μπήκαμε εις το Λύκειον. Πρώτη λυκείου και στο MP3 μονάχα trance & house. Ολτέρνατιβ αλλαγή και πάτημα σε καινούργια μονοπάτια μουσικής αλλά όχι για πολύ.
Εκείνες τις εποχές ήμουν εθισμένος με ένα online παιχνίδι, μέσα απ'το το οποίο γνώρισα κάτι αξιοθαύμαστα παιδιά από τη Σύρο. Η διαδικτυακή μας  παρέα ήταν και είναι μέχρι και σήμερα κολλητή και με τα όλα της. Μου παρουσίασαν ένα καινούργιο είδος μουσικής: το Black metal. Όλη μέρα Dimmu Borgir & Gehenna. Μάλιστα το είδος αυτό ήταν και η αφορμή στο να ξεκινήσω να παίζω μπάσο.
Μετά στην δευτέρα λυκείου άρχισα να πιστεύω πως γυρισμός στην χιπ-χοπ και γενικώς στο παρελθόν δεν υπήρχε. Οπότε το έριξα στην μέταλ. Ξέρετε.. η κλασική εποχή που όλοι μας περνάμε σε κάποια φάση της ζωής μας που τείνουμε στο λίγο πιο χάρκορ. Αλλά το Black metal παραήταν και κατέβασα το στάνταρ σε πιο χαμηλό επίπεδο. Έπιασα τα παλιά και ποιοτικά μοτίβα της doom, sludge και.. stoner.

Σίγουρα μαζί με όλες αυτές τις μουσικές μεταβολές και ιδιαίτερα στα εφηβικά μου χρόνια, μετατοπίστηκε και ο χαρακτήρας μου. Αλλά ποτέ δεν περηφανεύτηκα για την μουσική μου.
Γενικώς το φωνάζω και το πιστεύω πως η μοναξιά μαζί με την μουσική πολλές φορές είναι η πιο δυνατή συντροφιά. Προσωπικά θεωρώ μεγάλο χάρισμα το να μπορεί κάποιος να παίζει μουσική και παράλληλα να ξεδίνει για διάφορες καταστάσεις. Είναι σαν να γράφεις ποιήματα. Όταν υποφέρει ο ποιητής για κάτι, ξενυχτάει να γράψει 4 στίχους γι' αυτό, και ωπ.. αμέσως νιώθει άλλη μούρη.
Το παρακάτω κειμενάκι το πέτυχα στο πίσω μέρος ενός τιμοκαταλόγου σε ένα τοπικό Ροκ-Μπαρ. Αφορά την ροκ. Αλλά νομίζω πως θα άρμοζε με τα κατάλληλα παραδείγματα σε κάθε είδος μουσικής:


Το Ροκ ΔΕΝ είναι ηλεκτρικές κιθάρες και μπάντες που χτυπιούνται στη σκηνή, ούτε τα δυνατά τύμπανα και οι κραυγές, Ροκ δεν είναι ούτε τα σκισμένα παντελόνια και τα σκουλαρίκια-άλλωστε αυτά υπάρχουν σε κάθε είδους μουσικής στις μέρες μας. Ροκ είναι η στιχουργία, η αλήθειες μέσα μας, η αντίληψη μας για τα πράγματα γύρω μας, τα πιστεύω μας, ο αγώνας μας, η ελπίδα της ψυχής μας. ΡΟΚ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΕΣΕ, ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ ΚΑΙ ΔΥΝΑΤΑ ΝΑ ΦΩΝΑΖΕΙΣ. ΡΟΚ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣ. ΡΟΚ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΖΕΙΣ ΤΗΝ ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ ΣΟΥ!!

Αν και απλά γραμμένο σου γεννάει πολλές σκέψεις. 
Anyway. Τώρα μόλις παρατήρησα πόσο μεγάλο είναι το άρθρο. Δεν κάνω τον κόπο να το ξαναδιαβάσω αλλά και ούτε να το συνεχίσω. Πάω να δω λίγο true blood μπας και νανουριστώ γιατί η ώρα πέρασε και ο ύπνος δεν εφάνει.